Meditatie is poëziePoëzie en meditatie zijn beide een directe weg naar het hart, de stilte, de bron van waaruit het leven opbloeit. Meditatie gebruikt aandacht, op een hele speciale manier. Poëzie gebruikt taal, hele speciale taal: taal die ontregelt, die verwijst naar een ongebruikelijke richting. Poëzie brengt je direct in contact met het hart, zonder tussenkomst van de analytische geest. De taal van de denkgeest trekt lijnen, onderscheidt, verscherpt. Poëzie is de taal van de stilte. Poëzie opent. Poëzie verzacht. levende exploratiePoëzie gaat noch over de ervaringen, noch over jou, maar over de relatie tussen de ervaringen en jij. Niet over het waargenomene, noch over de waarnemer, maar over het waarnemen.Poëzie is als bewustzijn: het leeft op het moment dat het wordt gearticuleerd. Daarbuiten bestaat het niet. Ieder gedicht wordt opnieuw geschapen door het lezen, door de levende exploratie van het bewustzijn. Poëzie is een spel van bewustzijn. zijn om te zijnPoëzie zet de denkgeest buitenspel. De taal van de denkgeest is bedoeld om ergens te komen, van A naar B, om af te meten, te oordelen, de lijn tussen zwart en wit te bepalen. Poëzie spreekt een taal niet bedoeld om te oordelen, te scheiden, maar om te binden, eenheid te scheppen.Poëzie resoneert, stroomt, flonkert in warm en koud en eindeloze nuance van kleur. Poëzie heeft geen doel. Poëzie is om te zijn. dichtbij, dan weer ver wegMediteren is als het lezen van een gedicht: het moment geschapen door de levende exploratie van ervaringen. Het opkomen van woorden, beelden, sensaties. Grillig en onvoorspelbaar, opeens dichtbij, dan weer ver weg. Het ene moment een droge, mechanische oefening, dan opeens weer resonerend met een snaar van herkenning, een flits van inzicht.Zomernacht |
Zoek niet in de voetstappen van wijzen te treden,zoek wat die voetstappen zochten.- Chinees spreekwoord |
